Jeszcze przed wakacjami dowiedziałam się o wyjeździe do Francji. Muszę przyznać, że miałam niesamowite  szczęście, ponieważ pracę konkursową udało  mi się wysłać krótko przed terminem, a do mojego opowiadania byłam dość sceptycznie nastawiona. Kiedy na stronie internetowej przeczytałam, że wezmę udział w wymianie, nie uwierzyłam.
Wcześniej miałam już do czynienia z projektami, nie tylko z Comeniusem, ale również z  Polsko-Litewskim Funduszem Wymiany Młodzieży. Jednak wyjazd do Francji był dla mnie czymś nowym. Przede wszystkim pierwszy raz leciałam gdzieś tak daleko bez rodziców. Bałam się lotu, jak i samego pobytu. Nie znałam mojej „nowej rodziny” ani nie byłam do końca pewna,  czy będę w stanie dogadać się z innymi w języku angielskim.

Jednak wszystkie moje wątpliwości zostały rozwiane zaraz po pierwszej wizycie we francuskiej szkole. Placówka niesamowicie różni się od naszej Jedynki. Sama stołówka przypomina pomieszczenie niczym z amerykańskiego filmu, a przerwa, zamiast dziesięciu minut – trwa godzinę.  Uczniowie podczas pauz mogą spędzać czas w wielkim pomieszczeniu o kształcie koła,  gdzie odrabiają lekcje, rozmawiają i jedzą śniadanie. Szkoła jest naprawdę ogromna, składa się z kilku budynków, a uczęszcza do niej ponad 1000 uczniów.
Perrine, moja „nowa siostra”, okazała się niesamowicie ciepłą i sympatyczną dziewczyną. Po zajęciach razem spędzałyśmy czas, oglądając filmy lub spacerując po mieście, oczywiście dużo rozmawiając. W szkole brałam udział w lekcjach angielskiego i francuskiego, ale również w warsztatach dramowych i co najciekawsze – w zajęciach gotowania. Jednak dla mnie niezapomnianym przeżyciem zdecydowanie był pobyt w Paryżu. Wejście na sam szczyt wieży Eiffla i spacery po pięknych uliczkach to niezapomiany i według mnie najprzyjemniejszy element naszego wyjazdu. Jednak projekty to nie tylko zwiedzanie i zabawa w gronie rówieśników. Dzięki wymianom wzbogacamy się o nowe przeżycia, uczymy się tolerancji, poznajemy kulturę innych krajów  i łamiemy bariery językowe. Wyjazd do Francji był dla mnie przede wszystkim nowym doświadczeniem, możliwością nawiązania nowych przyjaźni i okazją do tego,  by czerpać wiedzę, tym razem nie ze szkolnego podręcznika.

Robert Kosk

Pobyt we Francji uświadomił mi, jak niewiele wiedziałem o tym kraju. Większość moich wcześniejszych wyobrażeń okazała się nieprawdziwa. Gdybym zapytał przypadkowego Polaka o to, co się najczęściej kojarzy mu z tym państwem, prawdopodobnie usłyszałbym o Wieży Eiffel’a, mieście miłości, ślimakach i żabach. To jednak, co moim zdaniem było symbolem Francji, utonęło w tłumie innych, ciekawszych i często szokujących faktów z życia Francuzów.

Tu chciałbym podziękować Lucas’owi i jego rodzinie, którzy mnie gościli. Życie we francuskiej rodzinie było zupełnie inne niż to, do którego jestem przyzwyczajony w Polsce. Z powodu bardzo długich przerw i okienek między zajęciami lekcyjnymi nastolatkowie kończą tam lekcje nawet o godzinie osiemnastej. To radykalnie zmienia ich styl życia. Z jednej strony kontakty między rówieśnikami są dużo silniejsze, z drugiej jednak czas spędzony z rodziną ograniczony jest do minimum. W rezultacie obiado-kolacje wydają się jednym z niewielu momentów, w których rodzice z dziećmi mogą się w spokoju spotkać i rozmawiać ze sobą. Resztę czasu pochłaniają zadania domowe. Jak tu więc nie doceniać weekendów i wakacji!

Tak ważne wydarzenie, jakim jest obiad, zasługuje także na chwilę uwagi. Na stole nie znalazły się jednak stereotypowe żaby, nie było też ślimaków. Ser! Był ser. Wcale nie byle jaki. Mnóstwo rodzajów, jedne bardzo intensywne, inne w sam raz dla początkującego, takiego jak ja, który przy niektórych gatunkach wymięka po pierwszym skubnięciu. W życiu nie jadłem lepszych (może jedynie oscypki mogą być konkurencją). Jednak, żeby można było za czymś polskim tęsknić, były też wędliny. Na dwa tygodnie zamieniłem się w wegetarianina. Mamy ser, jest wędlina… więc możemy przyrządzić typową francuską potrawę. Przepis jest prosty. Na małe łopatki kładziemy ser i topimy go w specjalnym do tego urządzeniu. W tym czasie nakładamy na talerz pełno zimnej szynki (nie dwa plasterki, ale dwadzieścia) i polewamy ją gorącym serem. Do tego ziemniaki w mundurkach i obiad gotowy! Najbardziej ciekawi połączenie zimnej szynki z gorącym serem. Można wpaść w obłęd. Wywnioskowałem, że w kuchni francuskiej królują dania jednogarnkowe. Po co przyrządzać osobno warzywa, ziemniaki i kurczaka, kiedy można ugotować wszystko w jednym garnku. Pływające kości wydają się nie przeszkadzać. Pomimo wszystko  dobre. W rodzinie, w której mieszkałem, jedzenie było domowe. Zachód nie musi być symbolem gotowych produktów z mikrofalówki. Szkolna stołówka był ogromna. Jednego dnia mieliśmy okazję wspólnie przyrządzić kilka potraw. To zadanie było moim zdaniem jednym z najciekawszych. Świetnie się bawiliśmy i można było się zintegrować. Poza tym lubię gotować, a nie codziennie ma się okazję być w takim miejscu.

Szkoła w L’Aigle  to ogromny kompleks kilku budynków. Po przejściu jednego korytarza można się zmęczyć. Jak wspomniałem, uczniowie mają dużo wolnego czasu podczas przerw i okienek między zajęciami, dlatego znajduje się tam rotunda -  pomieszczenie, w którym można spędzać swój wolny czas. My mieliśmy go pod dostatkiem, więc znamy rotundę jak własną kieszeń.

W toaletach na próżno można szukać luster. Aby zminimalizować częstotliwość aktów wandalizmu -  również ze ścian korytarzy pozbyto się jakichkolwiek przedmiotów wiszących. Szpitalna atmosfera zachęca do spędzania większej ilości czasu w rotundzie…

We Francji zwyczajem jest całowanie się w  policzki ze znajomymi (a nawet nieznajomymi). Aby zniszczyć romantyczny nastrój, dodam, że dzięki temu choroby rozprzestrzeniają się z dużą prędkością. Odniosłem wrażenie, że Francuzi są zżyci ze sobą. Widok czarnoskórej osoby nie jest niczym nadzwyczajnym. Nie zauważyłem też braku tolerancji w stosunku do nich (chociaż w Paryżu większość niskich stanowisk zajmują ciemnoskórzy ludzie). Po wyjściu poza teren szkoły, po zakończeniu zajęć, można zauważyć, że przed francuskimi nastolatkami pojawił się problem z papierosami. Czasami byłem zmuszony do wstrzymywania oddechu.

Mam kilka pamiątek z Francji. Jednak największym sentymentem darzę broszurę z McDonald’s. (tam nie ma milkshake’ów!) Lucas nauczył mnie, jak poprawnie ją czytać. Niektóre zdania mówię z pamięci.

L’Aigle  to małe miasteczko. Są tam jednak magiczne miejsca. Raz mama Lucasa zabrała nas do ruin katedry. Było to duże pole pokryte trawą, w której pływały duże, białe głazy. Z tego, co mogłoby świadczyć o tym, że kiedyś była tam budowla, został jedynie ogromny łuk. Wbrew pozorom (nie opisałem tego należycie), miejsce to miało egzotyczny nastrój. Kontrastem była dla mnie wizyta na targu, w centrum miasta. Lał deszcz. Tam za pierwszym razem zobaczyłem słynne naleśniki z Nutellą. Sam kilka dni później spróbowałem jednego. Bardzo smaczny.

Wersal interesował mnie jeszcze długo przed wyjazdem. Przepych! Ludwik XIV z pewnością był interesującą osobą… Zastanawiam się, czy nie miał przypadkiem choroby psychicznej, bo coś takiego mógł stworzyć tylko szaleniec. Szkoda, że większość pomieszczeń jest pusta (nie mówię oczywiście o ścianach i suficie). Podobno meble z Wersalu znajdują się w całej Europie.

Paryż jest piękny! Nie chciałbym się tam zgubić. Uliczki są bardzo podobne. Architektura zachwyca. To miasto jest skondensowaną dawką tego, o czym wiele razy słyszałem. Chociaż Wieża Eiffel’a wydaje się niektórym przereklamowana, po zobaczeniu jej po raz pierwszy, przyznaję, że wywarła na mnie ogromne wrażenie. Podobał mi się również Luwr, jednak nie rozumiem, dlaczego wielka, zasłaniająca ten zabytek piramida, znajduje się właśnie tam…

Ten projekt nauczył mnie, jak bardzo łatwo przywiązuję się do ludzi, mając świadomość, że ich opuszczę. To też jest wadą wyjazdów. Kogoś i coś trzeba tam zostawić… Zauważyłem, że inaczej patrzę na wszystko w ojczyźnie i za granicą. Przy czym dla obcokrajowców jestem bardziej wyrozumiały. Ludzie i wydarzenia wydają się startować w moich oczach z wyższej pozycji. Podczas tego wyjazdu w pewnych momentach po raz pierwszy zacząłem doceniać Polskę. Nauczyłem się także większego dystansu do siebie. Zauważyłem, że bardzo wiele zmienia we wszystkim co robimy dzięki nastawieniu.

Październikowy wyjazd do Francji był moim pierwszym spotkaniem z jakimkolwiek projektem. Trudno oczekiwać wiele po czymś, czego nie znamy. Bynajmniej ja tak sądzę. Gdy dowiedziałam się, że będę spać u francuskiej rodziny,  bardzo się ucieszyłam. Później moja radość szybko zniknęła. A co, jak nie będę potrafiła porozumieć się z tymi ludźmi ? To jest dziewczyna czy chłopak ? A co,  jeśli będę musiała spać w jednym łóżku z Francuzką? Miałam milion obaw, które natychmiast zniknęły, kiedy poznałam ” moją rodzinę”. Byli to naprawdę sympatyczni i otwarci ludzie. Z chęcią wróciłabym tam jeszcze na kilka dni. Mieszkałam w domu w małej wsi, więc była to miła odmiana. Szkoła w L’Aigle bardzo różniła się od naszej „Jedynki”. Miała kilka osobnych budynków i około 1000 uczniów. Dużo czasu spędziliśmy w sali nazywanej „rotund”. Jest to poczekalnia dla uczniów. Mieliśmy dużo czasu , żeby rozmawiać lub zaprzyjaźniać się z Francuzami. Większość dni upływała podobnie. Jednymi z punktów, które najbardziej mi się podobały było gotowanie i zwiedzanie Paryża. Uwielbiam gotować, więc te zajęcia przypadły mi do gustu. Szkoda, że odbyły się tylko raz. Paryż jest pięknym miastem. Zwiedzało się je wspaniale. Podsumowując,  projekt podobał mi się, bo mogłam poznać wiele nowych osób , zobaczyć, jak żyje się we Francji, wejść na wieżę Eiffela, dowiedzieć się czegoś o prawach człowieka i wielu innych interesujących rzeczy.